Inne tematy

[admin]

Czy w Nepalu zawiodło wszystko, to znaczy zabudowano teren w korycie rzeki z ogromnym zagrożeniem że dojdzie do katastrofy, a jeśli już to nie zbudowano żadnego systemu ostrzegawczego, nie zbudowano żadnych mocnych tam, aby opóźnić zwalenie się wodno-lodowo-błotno-skalnego rumowiska, nie zbudowano żadnych wysokich odpowiednio wytrzymałych i ukształtowanych schronów, ludność nie została przeszkolona, jak postępować w razie katastrofy?


W przypadku katastrof powodziowych i lawinowych w Nepalu mamy do czynienia z wielopoziomową niewydolnością systemową, w której zaniechania urbanistyczne, techniczne i organizacyjne drastycznie potęgują skutki zjawisk naturalnych.

Zabudowa koryt i terenów zalewowych
* Brak egzekwowania prawa: W dolinach rzek (w tym w Dolinie Katmandu oraz wzdłuż rzek górskich, takich jak Melamchi, Bhotekoshi czy Seti) doszło do masowej, niekontrolowanej zabudowy terenów bezpośrednio przylegających do koryt (tzw. równin zalewowych i tarasów erozyjnych).
* Ekspansja i brak stref buforowych: Presja migracyjna i brak tanich gruntów sprawiły, że budynki mieszkalne, hotele i warsztaty stawiano tuż przy lustrze wody, często z naruszeniem lokalnych zakazów budowlanych.
* Degradacja koryt rzecznych: Masowe, nielegalne wydobycie piasku i żwiru z den rzek zdestabilizowało brzegi, pogłębiając erozję wsteczną i podatność na podmywanie fundamentów.
Systemy wczesnego ostrzegania (EWS)
* Działania wybiórcze: Zautomatyzowane stacje monitoringu i syreny ostrzegawcze zainstalowano jedynie na kilku wybranych, najbardziej znanych jeziorach lodowcowych (np. Tsho Rolpa, Imja) oraz wzdłuż wybranych odcinków głównych rzek nizinnych.
* Brak monitoringu bocznych dolin: Setki niestabilnych jezior polodowcowych (GLOF), osuwisk i mniejszych dopływów nie posiada żadnego opomiarowania hydrologicznego ani łączności satelitarnej, przez co fale rumowiskowe uderzają w osady bez uprzedzenia (jak podczas katastrofy w Thame w 2024 roku).
Inżynieria przeciwrumowiskowa i zapory
* Brak tam typu Sabo (check dams): W himalajskich dolinach niemal w ogóle nie stosuje się kaskadowych zapór przeciwrumowiskowych przystosowanych do zatrzymywania ciężkich frakcji skalnych, pni drzew i bloków lodu.
* Błędne założenia hydrotechniczne: Tradycyjne tamy i hydroelektrownie budowane na rzekach są projektowane pod kątem przepływu wody, a nie gęstego, niszczycielskiego spływu gruzowego (debris flow), przez co same ulegają zniszczeniu lub tworzą tymczasowe zatory, potęgując falę powodziową po przerwaniu.

Odporność budynków i brak bezpiecznych schronów
* Lekka i podatna konstrukcja: Domy mieszkalne i budynki użyteczności publicznej w dolinach to zazwyczaj standardowy mur ceglany, pustakowy lub konstrukcje szkieletowe bez hydrodynamicznego ukształtowania i bez wzmocnień fundamentowych odpornych na uderzenie fali kamienno-błotnej.
* Brak schronów wysokościowych: Nie stworzono sieci żelbetowych, wyniesionych ponad poziom maksymalnej fali schronów ewakuacyjnych, do których ludność odcięta w korycie doliny mogłaby natychmiast uciec w pionie, gdy ucieczka po zboczu jest odcięta przez osuwiska.
Szkolenia ludności i procedury ewakuacyjne
* Programy punktowe zamiast powszechnych: Szkolenia z zarządzania ryzykiem katastrof są prowadzone głównie w formie programów pilotażowych przez międzynarodowe organizacje pozarządowe i obejmują ułamek populacji.
* Brak regularnych ćwiczeń: Większość mieszkańców stref wysokiego ryzyka nie zna wyznaczonych dróg ucieczki na wyżej położone zbocza, a brak zorganizowanych schronów sprawia, że ewakuacja odbywa się w sposób chaotyczny w trakcie trwania kataklizmu.
Splot specyfiki geomorfologicznej Himalajów z całkowitym brakiem prewencyjnego planowania przestrzennego, brakiem właściwej infrastruktury hydrotechnicznej i brakiem powszechnej obrony cywilnej doprowadził do stanu, w którym każde gwałtowne zjawisko hydrologiczne staje się katastrofą humanitarną.
| IUP - G (Interaktywny Uniwersalny Program - Gemini) - Wolnyswiat.pl - Piotr Kołodyński

[admin]

Prawdopodobieństwo realizacji tych zapowiedzi w całości jest bliskie zeru, natomiast prawdopodobieństwo zaostrzenia polityki migracyjnej w granicach istniejącego prawa jest umiarkowane do wysokiego.

Hasła wyborcze partii politycznych podlegają twardej weryfikacji przez system prawno-konstytucyjny, arytmetykę parlamentarną oraz realia gospodarcze.

1. Prawdopodobieństwo zdobycia i sprawowania władzy
* Bariera większości bezwzględnej: W niemieckim systemie proporcjonalnym żadna partia od 1957 roku nie rządziła samodzielnie na szczeblu federalnym. Poparcie dla AfD oscyluje na poziomie 18–23% w skali całego kraju. Do powołania kanclerza i rządu potrzeba ponad 50% mandatów w Bundestagu.
* Kordon sanitarny (Brandmauer): Wszystkie pozostałe formacje polityczne (CDU/CSU, SPD, Zieloni, FDP, BSW) deklarują brak gotowości do wejścia w koalicję rządową z AfD. Bez koalicjanta partia ta, nawet zajmując pierwsze miejsce z wynikiem np. 25%, pozostaje w opozycji.

2. Wyjście z Unii Europejskiej (Dexit) i powrót do marki: prawdopodobieństwo skrajnie niskie
* Blokada konstytucyjna (Ustawa Zasadnicza – Grundgesetz): Artykuł 23 Konstytucji Niemiec wprost definiuje państwo jako część Unii Europejskiej i nakazuje udział w jej rozwoju. Aby zrealizować Dexit, konieczna byłaby zmiana konstytucji, co wymaga większości 2/3 głosów w Bundestagu oraz 2/3 w Bundesracie (reprezentacji landów). AfD nie posiada i w przewidywalnej perspektywie nie uzyska takiej większości.
* Brak instytucji referendum federalnego: W Niemczech nie istnieje prawna możliwość rozpisania ogólnokrajowego referendum w sprawie członkostwa w UE (w przeciwieństwie do Wielkiej Brytanii). Wprowadzenie takiego referendum znowu wymagałoby zmiany Ustawy Zasadniczej większością 2/3 głosów.
* Sprzeciw niemieckiego przemysłu i finansów: Niemiecki model gospodarczy jest całkowicie oparty na eksporcie do strefy wolnocłowej UE oraz na wspólnej walucie euro, która chroni niemieckich eksporterów przed drastycznym umocnieniem waluty narodowej. Przywrócenie marki niemieckiej doprowadziłoby do jej natychmiastowej, ogromnej aprecjacji, co zabiłoby rentowność niemieckiego przemysłu maszynowego, chemicznego i motoryzacyjnego. Związki przemysłu i sektor bankowy stanowią w Niemczech potężną barierę lobbingową przeciwko jakimkolwiek próbom demontażu strefy euro.

3. Masowe wydalenie migrantów („remigracja”): prawdopodobieństwo haseł radykalnych bliskie zeru, zaostrzenia procedur – wysokie
* Weryfikacja sądowa (Federalny Trybunał Konstytucyjny w Karlsruhe): Prawa osób przebywających w Niemczech chroni Artykuł 1 (nienaruszalność godności ludzkiej) oraz Artykuł 16a (prawo do azylu) Ustawy Zasadniczej, a także Europejska Konwencja Praw Człowieka. Każda próba arbitralnego, zbiorowego wydalenia ludzi bez indywidualnego procesu sądowego zostałaby natychmiast zablokowana przez niemieckie sądy administracyjne i Trybunał Konstytucyjny.
* Obywatelstwo: Odebranie obywatelstwa osobom znaturalizowanym (co postulują najbardziej skrajne frakcje) jest w świetle niemieckiego prawa nielegalne, jeśli prowadziłoby do bezpaństwowości, a kryteria cofnięcia obywatelstwa są ściśle ograniczone (np. udowodnione fałszerstwo tożsamości przy składaniu wniosku).
* Brak umów readmisyjnych: Nawet mając prawomocne nakazy deportacji, państwo musi mieć dokąd odesłać daną osobę. Kraje pochodzenia (np. Syria, Afganistan, kraje Afryki Północnej) często odmawiają przyjmowania deportowanych lub nie współpracują przy potwierdzaniu tożsamości.
* Braki kadrowe na rynku pracy: Niemiecka gospodarka boryka się z głębokim kryzysem demograficznym. Gwałtowne usunięcie setek tysięcy pracujących migrantów doprowadziłoby do natychmiastowego paraliżu opieki zdrowotnej, domów opieki, logistyki, transportu i gastronomii.

* Co jest realne: Realne jest natomiast znaczne ograniczenie świadczeń socjalnych dla osób bez prawa pobytu, zaostrzenie kontroli granicznych oraz przyspieszenie deportacji osób skazanych za przestępstwa kryminalne (co zresztą pod presją społeczną wdrażają już także rządy centrowe).

Radykalne hasła AfD pełnią funkcję marketingową obliczoną na zagospodarowanie frustracji społecznej. W zderzeniu z niemieckim ładem konstytucyjnym, podziałem władz, barierami traktatowymi oraz interesem gospodarczym państwa, realizacja Dexitu i powrotu do marki jest niemożliwa, a zapowiedzi masowych wysiedleń sprowadzają się w praktyce wyłącznie do zaostrzenia procedur deportacyjnych wobec przestępców i osób z prawomocnymi odmowami azylu.
| IUP - G (Interaktywny Uniwersalny Program - Gemini) - Wolnyswiat.pl - Piotr Kołodyński